zelfhulpinfo

Open of exclusief: een fundamentele keuze

Joost Horsten, 28 september 2026

Je partner wil de relatie openen, maar jij weet niet of je dat aankunt. Of misschien ben jij juist degene die verlangt naar meer ruimte, terwijl je partner exclusief wil blijven. Of je voelt aangetrokken door iemand die al een partner heeft, en die relatie niet wil verbreken. Dan lijkt de vraag al snel: wie moet zich aanpassen? Moet de één behoefte aan vrijheid opgeven of moet de ander leren omgaan met iemand anders in het leven van diens partner? Maar onder die strijd ligt een fundamentelere keuze. Een keuze die ieder uiteindelijk alleen voor zichzelf kan maken: Kies ik voor wederzijdse ruimte voor anderen, of kies ik voor wederzijdse exclusiviteit — en ben ik bereid de consequenties van die keuze te aanvaarden?

Geen lusten zonder lasten

Keuzes komen met consequenties. There is no free ride. Ruimte voor anderen is een garantie voor meer reuring in je relatieleven. Meer en andere verbinding en seks is vaak fijn, maar communicatie, emoties en planning worden vaak (soms een stuk) moeilijker. Omgekeerd kan de keuze voor exclusiviteit óók zorgen voor spanningen, omdat iemand zich beknot voelt en gefrustreerd raakt.

Wederkerigheid als uitgangspunt

In mijn opvatting als relatiecoach staat wederkerigheid centraal. Wie van een partner exclusiviteit verlangt, kiest daarmee ook zelf voor exclusiviteit. Wie voor zichzelf ruimte verlangt voor anderen, laat diezelfde ruimte aan de partner. Eten van twee walletjes, ruimte voor jezelf én beperking van je partner, past niet in waar ik aan mee wil werken.

Dat betekent niet dat partners hetzelfde hoeven te doen. Neem partners A en B. B kan bijvoorbeeld seks of een relatie met iemand anders hebben, terwijl A uitsluitend een relatie met B heeft en helemaal geen behoefte heeft aan anderen. De afspraak is desondanks wederkerig: de ruimte die B heeft, heeft A in beginsel ook. De keuze gaat dus niet in de eerste plaats over de vraag: wil ik zelf seks of relaties met anderen? De keuze gaat over de relationele afspraak waarvoor ik bereid ben te kiezen.

Keuze 1: open – ruimte voor anderen

Ik kies voor een relatievorm waarin zowel mijn partner als ik ruimte hebben voor seksuele en/of romantische verbindingen met anderen?

Daarmee aanvaard ik als mogelijke consequenties:

dat mijn partner(s) die ruimte daadwerkelijk kan gebruiken en dat die seks, intimiteit, verliefdheid en/of een relatie met iemand kan/kunnen hebben;
dat een verbinding met een ander belangrijk en mogelijk duurzaam kan worden;
dat tijd, aandacht, seksualiteit, intimiteit en mogelijk commitment met anderen worden gedeeld;
dat dit ingewikkelde emoties kan oproepen, zoals jaloezie, onzekerheid, angst of verdriet;
dat dit invloed kan hebben voor mijn positie bij mijn partner(s);
dat ik niet voor mijn partner(s) kan bepalen hoe gevoelens en verbindingen met anderen zich ontwikkelen;
dat ik, als ik zelf van die ruimte gebruik wil maken, partners dien te kiezen heb die óók ruimte laten voor anderen;
dat mijn partner niet voor deze relatievorm hoeft te kiezen en onze relatie daarom kan eindigen.

Als er ruimte is, betekent dat niet automatisch dat álles kan en dat het meteen. Het openen van een relatie vraagt zorgvuldigheid, geduld en goede afspraken. Een open relatie kan bijvoorbeeld ruimte bieden voor seks met anderen, maar niet voor andere liefdesrelaties. In een polyamoreuze relatie is er juist ook ruimte voor meerdere liefdesrelaties. Wie voor openheid kiest, krijgt daarom een volgende vraag te beantwoorden: waarvoor willen we dan precies ruimte maken en welke afspraken en grenzen horen daarbij? Met die invulling lopen we het rijtje consequenties nog eens opnieuw af.

Keuze 2: exclusief – geen ruimte voor anderen

Ik kies voor een relatievorm waarin mijn partner en ik seksuele en/of romantische exclusiviteit met elkaar afspreken.

Daarmee aanvaard ik als consequenties:

dat ik zelf afzie van seksuele en/of romantische verbindingen met anderen;
dat dit ook betekenis krijgt wanneer ik iemand ontmoet tot wie ik me sterk aangetrokken voel of op wie ik verliefd word;
dat ik alleen een exclusieve relatie kan hebben met iemand die eveneens vrijwillig voor exclusiviteit kiest;
dat ik mijn partner niet kan verplichten om voor exclusiviteit te kiezen;
dat onze keuzes onverenigbaar kunnen blijken als mijn partner wel kiest voor ruimte met anderen;
dat die onverenigbaarheid kan betekenen dat onze relatie eindigt.

Ook exclusiviteit heeft dus een prijs. Ik vraag niet alleen van mijn partner om af te zien van bepaalde verbindingen met anderen, maar kies daar zelf eveneens voor.

Ik kan alleen mijn eigen keuze maken

Dit wordt vooral moeilijk wanneer partners verschillend kiezen. A kan zeggen: Ik kies voor exclusiviteit. Ik wil geen relatie waarin mijn partner seksuele of romantische verbindingen met anderen heeft. Maar daaruit volgt niet dat B dus voor exclusiviteit moet kiezen. Omgekeerd kan B zeggen: Ik kies voor een relatie waarin er ruimte is voor anderen. Maar daaruit volgt niet dat A dus moet leren leven met een open relatie. Beiden hebben de vrijheid om een eigen keuze te maken.

Dat geldt ook voor een derde persoon C. Stel dat B een relatie met A heeft en daarnaast een verbinding met C wil aangaan. C weet misschien vanaf het begin dat A bestaat. Dat betekent niet automatisch dat C zelf meerdere partners wil of dat een niet-exclusieve relatie gemakkelijk is. Ook C zal moeten bepalen of een relatie waarin B ruimte heeft voor A én C een relationele vorm is waarvoor C werkelijk kan kiezen.

Daarmee komen we bij de kern: Ik kan en mag mijn eigen keuze maken, maar niet die van mijn partner. Als onze keuzes niet met elkaar verenigbaar zijn, moet ik aanvaarden dat dit het einde van onze relatie kan betekenen.

Als liefde niet genoeg is om het verschil op te lossen

Juist die consequentie kan moeilijk te aanvaarden zijn. Partners die van elkaar houden zoeken begrijpelijkerwijs naar een oplossing waarmee ze én elkaar kunnen behouden én niet hoeven op te geven wat voor hen wezenlijk is. Soms lukt dat. Iemand die aanvankelijk grote moeite heeft met een open relatie kan ontdekken dat meer ruimte toch passend is. Iemand die verlangt naar ruimte voor anderen kan ontdekken dat exclusiviteit uiteindelijk goed bij hem of haar past. Maar soms wordt juist duidelijk dat het verschil niet opgelost kan worden zonder dat één van beiden iets opgeeft wat voor hem of haar fundamenteel is. Dan is de vraag niet meer: hoe krijg ik mijn partner zover dat hij of zij voor mijn gewenste relatievorm kiest? De vraag wordt: Voor welke relationele afspraak ben ik zelf werkelijk bereid te kiezen, inclusief de consequenties daarvan? Want uiteindelijk kan ik mijn partner niet laten kiezen voor een open relatie of polyamorie. Ik kan mijn partner ook niet laten kiezen voor exclusiviteit.

Ik kan alleen mijn eigen keuze maken — en verantwoordelijkheid nemen voor wat die keuze betekent.

Openen van je relatie, doe het stap voor stap

Joost Horsten, 7 maart 2026

Een monogame relatie openstellen is een ingrijpend besluit als koppel. Dat is zeker zo als één van beide partners er meer aan trekt dan de andere, die misschien aarzelt. Maar zelfs als je allebei hiervoor wilt gaan, dan nog is geen simpele verandering. Het is een spannend proces. Openen van je relatie doe je, als het goed is, niet in één keer maar in stappen. Elk van die stappen heeft een eigen emotionele lading, uitdagingen en kansen. Een veelgemaakte vergissing om die stappen te snel te nemen of misschien wel over te slaan. Op het moment zelf lijkt dat misschien prima, maar later kun je daar, soms flink, last van krijgen. Dit artikel beschrijft de fasen voor het openen van een relatie één voor één, zodat je weet wat je kunt verwachten en hoe je er het beste mee om kunt gaan.

Fase 1: Sluimerend verlangen — onuitgesproken gevoelens

Vaak begint het heel stil. Je merkt dat je ogen een beetje te lang bij iemand anders blijven hangen. Of je fantasieën verschuiven. Je houdt nog steeds van je partner maar je raakt verliefd op iemand anders. Misschien is dit de eerste keer. Misschien heb je dit al vaker meegemaakt maar er toen niets mee gedaan. Misschien hebben jij en je partner een open relatie weleens besproken, maar alleen in theorie. Deze keer voel je dat het verlangen groeit en dat je er iets mee wilt doen.

Wat niet zo handig is: Je neiging dan zijn om dat verlangen weg te drukken, te ontkennen. Misschien verwijt je jezelf dat je dat je verlangen voelt: “Dit betekent zeker dat er iets mis is met mij, of met ons.” Echter, het verlangen doet ondertussen toch zijn werk. Je zegt niks er niks over, maar je wordt wel stiller, prikkelbaarder, of wat afstandelijker naar je partner. Die voelt dat er iets is, maar kan het niet benoemen — wat voor extra spanning zorgt, zonder dat er ook maar iets is uitgesproken. Wat al helemaal geen goede optie is om je helemaal mee te laten slepen door je verlangen, dat stiekem te doen en vreemd te gaan. Dat lost niets op. De afstand tot je partner groeit. Als het toch een keer uitkomt, wordt een eerlijk, gezamenlijk proces een hel stuk moeilijker.

Wat beter werkt: Het allerbelangrijkste in deze fase is ruimte geven aan het gevoel zonder er direct iets mee te doen. Wees nieuwsgierig in plaats van bang. Vraag jezelf af: Wat zegt dit verlangen eigenlijk? Mis ik iets in onze relatie? Is dit een tijdelijke opwinding, of iets diepers? Ben ik op zoek naar verbinding, spanning, bevestiging — of iets heel anders? Je hoeft nu nog geen antwoorden te hebben. Gewoon kijken wat er is, is genoeg. Onderneem nog geen actie.

Fase 2: Het eerste gesprek

Op een gegeven moment wil of moet het naar buiten. Je kiest ervoor — of voelt je gedwongen — om het met je partner te bespreken. Dit is waarschijnlijk een van de spannendste en meest delicate gesprekken die je ooit in je relatie zult hebben.

Wat niet zo handig is: Sommige mensen brengen dit gesprek als een klacht of ze benadrukken wat ze missen. Ze beginnen met wat er niet klopt in de relatie, als verklaring voor hun wens naar openheid. Begrijpelijk misschien, maar je partner staat dan meteen met de rug tegen de muur. Zelfs als er echt dingen spelen, helpt het niet om die twee gesprekken door elkaar te halen. Een andere valkuil is druk zetten op een snel antwoord. “Ik heb dit al zo lang bij mezelf gedragen, nu wil ik weten waar ik aan toe ben.” Dat gevoel is begrijpelijk — maar je partner heeft tijd nodig om dit te laten landen. Een “ja” die gegeven wordt onder druk is geen echte toestemming. En zonder echte toestemming bouw je op drijfzand.

Wat beter werkt: Breng het als een verkenning, niet als een beslissing die al genomen is. Deel wat je in jezelf hebt opgemerkt — je gevoelens, je vragen, je twijfels — zonder te eisen of te oordelen. En vraag je partner ook naar zijn of haar beleving: hoe ervaart die de relatie? Welke verlangens of behoeften leven er, uitgesproken of niet? Het doel van dit gesprek is begrip, niet meteen overeenstemming. Gun het de tijd die het verdient.

Fase 3: Onderzoek en voorbereiding

Stel dat jullie allebei open staan om verder te kijken. Dan is de volgende stap niet meteen daten — maar je goed voorbereiden. Dit is een fase die veel koppels overslaan, en dat is precies waarom het zo vaak misgaat.

Wat niet zo handig is: Enthousiasme is mooi, maar het vervangt geen voorbereiding. Veel koppels gaan direct van intentie naar actie — zonder de kennis, communicatievaardigheden of emotionele bagage die je nodig hebt om dit goed te doen. Ze lopen dan al snel aan tegen situaties waar ze niet op voorbereid zijn, en die dan veel harder aankomen dan nodig was. Dit speelt nog extra als één van beide al verliefd is. Dan kun je geneigd zijn deze fase helemaal over te slaan en het “maar eens uit gaan zoeken” met de nieuwe vlam.

Wat beter werkt: Investeer serieus in deze fase. Neem er echt de tijd voor, ook als de verliefdheid of nieuwsgierigheid je verleidt tot snelle stappen. Lees je in. Op deze site vind je al veel artikelen. Er zijn goede boeken en podcasts over polyamorie, open relaties. Bezoek polyborrels of workshops waar je mensen kunt ontmoeten die dit al langer leven. Overweeg om een relatietherapeut, counselor of coach in te schakelen die hier verstand van heeft — dat scheelt enorm veel beginnersfoutens. Praat met mensen uit de community. Begin samen een beeld te vormen van wat voor jullie zou kunnen werken. Blijf ondertussen in gesprek, en neem elkaars gevoelens serieus — ook de twijfels en de angsten.

Fase 4: De eerste stappen

Jullie zijn er klaar voor — of in ieder geval bereid om te beginnen. De relatie gaat in de praktijk open. Profielen aanmaken, mensen benaderen, afspreken. Maken eerste set van onderlinge afspraken. Van nadenken over niet-monogamie naar het echt ervaren ervan.

Wat niet zo handig is:
De opwinding van dit alles kan je het gevoel geven dat je wil versnellen — maar je partner en jij moeten allebei kunnen bijhouden wat er emotioneel gebeurt, en dat kost tijd. Een andere valkuil is de afspraken die je rustig samen hebt gemaakt loslaten op het moment dat het spannend wordt. Juist dan zijn ze het hardst nodig, want ze beschermen het vertrouwen waarop alles steunt. Maak afspraken voor de korte termijn. Maak eerder te kleine stappen dan te grote.

Wat ook lastig is: dingen achterhouden die je eigenlijk had afgesproken te delen, omdat je je partner wil beschermen. De intentie is goed, maar het werkt averechts — eerlijkheid is de basis van dit hele proces. En ten slotte: bij de eerste golf van jaloezie of onzekerheid concluderen dat het niet werkt. Die gevoelens horen erbij. Ze zijn niet het bewijs dat je moet stoppen, maar een uitnodiging om te kijken wat ze je willen vertellen.

Wat beter werkt: Ga rustig en bewust. Maak samen een eerste set afspraken — over openheid, tijd, veilige seks en emotionele grenzen — en spreek af dat jullie die regelmatig herzien. Praat na elke nieuwe ervaring met elkaar: wat viel je op? Wat voelde fijn? Wat was lastig? Behandel die gesprekken als informatie, niet als afrekeningen.

Fase 5: Nieuwe relaties die echt iets worden

De verbindingen die je hebt aangegaan worden serieuzer. Misschien zijn jullie allebei aan het daten, en beginnen er echte gevoelens te ontstaan voor anderen. Dit is vaak de meest intense fase — vol opwinding, maar ook vol emotionele complexiteit.

Iets wat veel koppels in deze fase opvalt: de passie tussen hen zelf laait ook op. De levendigheid die bij nieuwe relaties hoort, werkt aanstekelijk — en straalt terug op de bestaande relatie.

Wat niet zo handig is: Nieuwe relatie-energie — NRE, zoals het in de gemeenschap heet — is krachtig. Het is verleidelijk om al je aandacht en energie mee te laten stromen naar die nieuwe verbinding. Dat gaat ten koste van je bestaande relatie, ook al merk je dat misschien niet meteen. Tegelijk kan het gevoel ontstaan dat de eerder gemaakte afspraken minder strikt genomen hoeven te worden nu alles zo goed gaat. Maar dit is precies het moment waarop ze er het meest toe doen.

Wat beter werkt: Wat essentieel is in de fase: investeer ook in je onderlinge relatie! Houd vast aan de gewoonten die jullie hier hebben gebracht. Plan bewust tijd in voor elkaar. Zorg dat je ook nieuwe, spannende dingen met elkaar blijft doen. Blijf afspraken regelmatig bespreken en bijstellen. En zie de uitdagingen van deze fase — volle agenda’s, emotionele intensiteit, af en toe jaloezie — als oefenmateriaal voor de relatie, niet als bewijs dat er iets mis is.

Fase 6: Terug op aarde

Na ongeveer een jaar tot anderhalf jaar slijt de nieuwigheid eraf. Nieuwe relaties worden gewoner. De extra passie die jullie in fase 5 ervoeren, zakt terug naar het normale niveau. Dat voelt soms als een teleurstelling — maar het is gewoon hoe emoties werken. De eerste roes gaat altijd over.

Wat niet zo handig is: Als jullie eigen relatie ondertussen niet goed onderhouden is, kan deze fase blootleggen wat er is blijven liggen. De afkoeling voelt dan als achteruitgang, terwijl het eigenlijk een signaal is van iets dat al langer aandacht nodig had. Een andere valkuil is de passiedip toeschrijven aan de open relatie zelf — en je partner daar de schuld van geven. Maar dit is de normale curve na de eerste opwinding, open relatie of niet. Die verwarring maakt een al lastige fase alleen maar zwaarder.

Wat beter werkt: Zie deze fase als een uitnodiging. De eerste roes is voorbij — nu kun je bouwen aan iets duurzaams. De vaardigheden die je hebt ontwikkeld — eerlijk communiceren, grenzen stellen, omgaan met moeilijke gevoelens — zijn nu echt beschikbaar. Gebruik ze om jullie onderlinge relatie te verdiepen, niet om je terug te trekken.

Fase 7: The point of no return

Deze fase sluipt er vaak in zonder dat je het goed doorhebt. Misschien hadden jullie afgesproken dat je altijd terug kon naar monogamie als het te zwaar zou worden. Maar op een gegeven moment blijkt die weg terug niet er in werkelijkheid niet meer te zijn. Als je allebei, of één van beiden, echte verbindingen hebt opgebouwd buiten de relatie, als je bent gegroeid in wie je bent — dan verander je niet zomaar weer terug. De ervaring heeft je veranderd, en dat laat zich niet ongedaan maken. Als de nieuwe relaties ook echt serieuze relaties geworden zijn, is een vaak onderschreven mening (ook door ons) dat het eisen dat je partner zo’n relatie verbreekt niet ethisch is.

Dat er geen weg meer terug is, is niet per se erg. Maar het verdient om eerlijk onder ogen te worden gezien.

Wat niet zo handig is: Sommige koppels ontdekken te laat dat de terugkeeroptie allang niet meer bestaat zoals ze dachten. Ze proberen de klok terug te draaien door gewoon te besluiten dat het voorbij is — zonder te erkennen dat ze allebei zijn veranderd en dat nieuwe relaties niet meer ‘nieuw’ zijn en hun eigen bestaansrecht hebben verworven. Dat kan ernstige schade aanrichten, juist omdat het doet alsof er niets is gebeurd terwijl er van alles is gebeurd.
Wat beter werkt: Wees open met elkaar over waar je staat. Bespreek dit regelmatig. Als één van jullie dit punt heeft bereikt en de ander nog niet, is dat een verschil dat aandacht verdient — met compassie en zonder oordeel. Schakel zo nodig professionele hulp in. Deze fase is moeilijk, maar met integriteit te doorlopen — zolang je haar niet ontkent.

Fase 8: Een volwassen open relatie

Voor koppels die al deze fasen eerlijk en zorgvuldig hebben doorlopen, is er iets ontstaan dat wezenlijk anders is dan waar ze begonnen. De relatie wordt niet meer omschreven door haar vorm — open of gesloten — maar door de inhoud: verbinding, vertrouwen, wederzijds respect dat gegroeid is door jaren van eerlijk samen optrekken.

Jullie kennen je eigen behoeften en grenzen. Communiceren gaat makkelijker — niet omdat het altijd makkelijk is, maar omdat je het hebt geoefend. Er zijn misschien meerdere betekenisvolle relaties, en die bestaan naast elkaar zonder de basis te bedreigen. Er is rust — niet omdat alles perfect is, maar omdat jullie weten dat je het samen aankunt.

Wat nog steeds belangrijk is: Een relatie die stabiel voelt, heeft nog steeds aandacht nodig. Zonder bewuste investering kan stabiliteit langzaam overgaan in onverschilligheid. En het leven blijft veranderen — ziekte, verlies, nieuwe mensen, nieuwe behoeften. De vaardigheden die je hebt opgebouwd zijn geen eindpunt, maar een manier van leven. Blijf voor elkaar verschijnen. Blijf in gesprek. En sta jezelf toe trots te zijn op wat jullie hebben gebouwd — en op de moed die daarvoor nodig was.

Tot slot

De weg van een gesloten monogame relatie naar een volwassen open relatie is niet voor iedereen, en hij is nooit makkelijk. Hij vraagt veel van je — van je eerlijkheid, je zelfkennis, je vermogen om met onzekerheid om te gaan, en je bereidheid om ook voor je partner te blijven kiezen terwijl je groeit. Maar voor wie hem bewust bewandelt, kan het een van de meest waardevolle ervaringen zijn die een relatie te bieden heeft.

Ben je ergens op dit pad? Overweeg dan om hulp te zoeken bij iemand die hier verstand van heeft. Je hoeft het niet alleen uit te zoeken.

Hoe vind ik anderen die nonmonogaam leven?

Joost Horsten, 28 juni 2021

Eigenlijk is dit niet een echte relatiecoachingsvraag, maar ik krijg de vraag zo vaak dat ik toch een paar suggesties doe.

Wat zoek je eigenlijk?

Het nonmonogame landschap is breed, divers en soms verwarrend. Misschien dat je na een lange monogame tijd jezelf ook weer opnieuw uit moet vinden. Wat helpt om je weg te vinden, is dat hoe beter dat jij zelf weet wat je zoekt, hoe makkelijker je iemand vindt die daarbij past. Dus: wat zoek je eigenlijk? Een nonmonogame liefdesrelatie, of vooral nadruk op seks, of iets daar tussenin? Dat maakt enorm uit voor je zoekvraag. Misschien dat deze artikelen je verder helpen in dat onderzoek: over verschillende vormen van nonmonogamie, over redenen om nonmonogaam te leven en over redenen om juist niét polyamoreus te leven.

Seksgerichte contacten zijn niet mijn specialiteit en er zijn zoveel manieren om die te zoeken, dat ik niet compleet en actueel kan zijn. Daarover is elders meer en betere informatie te vinden dan ik kan geven. Ik beperk me hier tot het vinden van partners voor polyamoreuze cq ethische nonmonogame liefdesrelaties.

Dating sites

Gewone, monogamie-gerichte dating sites zijn helaas nauwelijks geschikt om kandidaat-polypartners te vinden. Veel sites verbieden dat zelfs. Aan de andere kant van het spectrum richten sites als Second Love en Intimatch zich vooral op vinden van (stiekeme) sekspartners. Het lukt soms om daar mensen te vinden die open staan voor meer dan seks, maar dat valt niet altijd mee. Gelukkig zijn er wel een paar alternatieven die dichter in de buurt komen. Helaas is de perfecte site er nog niet maar je eens op de volgende sites kunnen kijken.

Open Love: Een nieuwe (2026) site voor mensen die duurzame ethisch nonmonogame verbindingen zoeken. De nadruk op polyamorie, maar ook relatieanarchie en friends with benefits hebben er een plek. De community is nog niet heel groot maar wel groeiende. De oprichters hebben beloofd de man-vrouw verhouding in balans te houden (die op sommige nonmonogamie gerichte sites erg verstoord kan zijn). Link: openlove.nl/
OKCupid: Bij de oprichting in 2003, door vier wiskundestudenten van Harvard, was OKC een bijzondere eend in de bijt van dating sites. Op basis van heel veel verschillende vragen (die gebruikers ook zelf konden toevoegen) kon je heel gericht zoeken naar mensen met specifieke wensen en voorkeuren. Dat gaf ruimte voor een grote waaier aan relatievormen, ook aan polyamorie. Dat maakte OKC erg geliefd in progressieve en alternatieven kringen. Helaas is de site in 2011 overgenomen door Match Group, de grootste globale speler in dee online datingindustrie (ook eigenaar van bijv Tinder). De nieuwe eigenaar heeft de uitgebreide zoekmogelijkheden, waar OKC zo geliefd om was, voor een groot deel vervangen door een Tinder-achtige swipe interface. Niet zo aantrekkelijk meer als het geweest is, maar je kunt altijd een kijkje nemen. Link: okcupid.com/
Polyamoriematch: De oudste polyamoriedating-site in Nederland en Vlaanderen. Dit is lang dé plaats geweest om mogelijke polypartners te ontmoeten. De site is echter sterk verouderd en wordt niet goed meer onderhouden. Link: polyamoriematch.nl/
Polydating: In 2021 opgericht als vernieuwd alternatief voor Polyamoriematch. De site positioneert zich als een mengvorm tussen een dating-site en community platform. De site is, misschien daardoor, nooit helemaal van de grond gekomen. Link: polydating.eu/

Dating apps

Er zijn geen specifieke dating apps voor polyamorie. Feeld is de laatste jaren wat in opkomst onder polyamoristen. De app heeft een beetje de plaats ingenomen die OKCupid (zie onder dating sites) had. Feeld richt zich op ‘open-minded people’. Link: https://feeld.co/

Soms lukt het ook om in de hooiberg van apps als Tinder en Happn daarvoor mooie contacten te vinden. Breeze is de laatste jaren ook in opkomst. Reken er wel op dat je nonmonogame intenties niet automatisch goed begrepen worden. Om wederzijdse teleurstellingen te voorkomen: wees heel duidelijk in wat je zoekt, zowel in je profiel als in een beginnend contact. Houdt er rekening mee dat je profiel niet helemaal goed gelezen wordt of dat anderen niet meteen beseffen wat bijv ‘polyamoreus’ in de praktijk betekent.

Netwerkactiviteiten

In de loop van de afgelopen 15 jaar is er een groot netwerk ontstaan van grotere en kleinere polyamorie-gerelateerde activiteiten: gespreksavonden, borrels, feesten, picknicks, wandelingen, zowel online als real-life. Deze activiteiten zijn meestal niet bedoeld als dating-activiteiten en het wordt vaak niet op prijs gesteld als je je daar opdringerig opstelt, maar het is wel een heel leuke manier om anderen informeel te leren kennen, ervaringen uit te wisselen en je netwerk te vergroten. Een overzicht van deze activiteiten vind je op plukdeliefde.nl/agenda.

Facebook

Op dit moment (2021) is er een tiental Nederlandstalige Facebookgroepen rond polyamorie. Je kunt de meeste eenvoudig vinden via de zoekfunctie van Facebook. De meeste groepen zijn expliciet niet bedoeld voor dating. Net als de activiteiten is het wel een manier om ervaringen te delen en te leren van die van anderen.

In het wild

Onderschat ook niet de mogelijkheden om iemand in het wild tegen te komen, bijvoorbeeld op je werk, als je uitgaat of bij activiteiten. Ongeveer 4-5% van de volwassen bevolking leeft op een ethische manier nonmonogaam. De meesten daarvan zijn wat meer seks-gericht maar ca. 1% van de volwassenen heeft, of staat open voor, meerdere liefdesrelaties. Misschien klinkt dat weinig, maar dat zijn in Nederland en Vlaanderen toch ca. 200.000 mensen. In wat grotere organisaties en netwerken lopen er altijd wel een paar gelijkgestemden rond. Zeker als je in kringen verkeert die wat meer open-minded zijn kan dat best een flink aantal zijn. De kunst is om die mensen te vinden. Het recept daarvoor is eigenlijk simpel: hoe meer je jezelf openstelt, hoe makkelijker anderen dat naar jou doen.

De grootste kans maak je in omgevingen waarin zich meer open-minded mensen begeven, zoals tantra, ecstatic dance, spiritualiteit, kink, bdsm. Wat meer voor jongeren is wellicht een onverwachte omgeving: de klim- of boulderhal. Klimmen en boulderen is onder jongere polyamoristen erg populair.

Voor vrouwen

Als je als vrouw aangeeft dat je open staat voor een nonmonogame liefdesrelatie, dan loop je op dating sites, apps of social media de kans dat je een stortvloed van mannelijke aandacht krijgt. Echter, dat zijn lang niet altijd om mannen die op zoek zijn naar een liefdesrelatie. Ook al is je profiel daarover heel duidelijk, vaak ligt toch de nadruk op snelle contacten voor seks. (Mijn excuses voor gendernormatieve taalgebruik in deze en de volgende paragraaf. Ik generaliseer en versimpel omwille van de duidelijkheid. Natuurlijk is de echte wereld, gelukkig, een stuk veelkleuriger.) Dat kan intimiderend zijn. Je bent natuurlijk helemaal vrij om aan te geven als je daar niet van gediend bent. Er zijn wel degelijk mannen zijn die wél voor een liefdesrelatie willen gaan. De juiste kritische vragen aan het begin van een contact helpen om het onderscheid te maken. Aan de andere kant is het ook niet helpend om, misschien gestimuleerd door de aandacht, de lat onrealistisch hoog te leggen. Juist voor de meer serieuze, bescheiden mannen kan het een hele kluif zijn om in de hausse zichtbaar te blijven. Gaandeweg kun je ontdekken wat voor jou dié aspecten zijn die voor jou werkelijk van belang zijn om een beginnend contact verder te onderzoeken.

Voor mannen

Als man helpt het om heel eerlijk te zijn naar jezelf: waar gaat het mij om? Als seks je belangrijkste doel is, helemaal prima. Het helpt alleen niet als je dat zoekt onder de vlag van polyamorie. Je kunt dan rekenen op kritische vrouwen of je wordt helemaal genegeerd als je ze benadert. Zoek in plaats daarvan andere vrouwen in andere kanalen. Zoek je als man juist een liefdesrelatie, dan kan de ‘concurrentie’ intimiderend zijn. Misschien ontmoet je vrouwen met een waslijst van criteria, waaraan jij nooit kunt voldoen (en hoogstwaarschijnlijk geen enkele andere man) De praktijk is dat het uiteindelijk allemaal wel meevalt. Onder polyamoristen is de verdeling man/vrouw redelijk gelijk. Het belangrijkste is dat je authentiek blijft, in je eigen kracht staat en werkelijke belangstelling hebt voor de ander.

Geef het de tijd

Verwacht niet dat het aangaan een nieuwe polyrelatie zo gebeurd is. Dat is voor monorelaties ook niet zo. Het kost tijd om voor jezelf uit te vinden wat werkelijk belangrijk voor je is en dan moet je ook nog maar eens iemand ontmoeten die daar bij past en voor wie het omgekeerd ook zo werkt. Het beste werkt om open te staan voor wie je ontmoet en samen uitzoeken of het tussen jullie zou kunnen werken. En dat kost nu eenmaal tijd….

Veel succes en plezier op je tocht!

Polyamorie en kinderen

Joost Horsten, 2 mei 2021 Reageer

Als jij er voor kiest om polyamoreus te leven, kan dat ook het leven van je kinderen beïnvloeden. Misschien maak je je daar zorgen over. In de praktijk valt dat vaak reuze mee.

Kies wat en wanneer je vertelt

Iedereen heeft recht op privacy, ook jij, ook ten opzichte van je kinderen. Zolang hen dat niet direct raakt, is dat jouw privé-leven. Voor sommige vormen van nonmonogamie is het ook helemaal niet nodig om anderen in te lichten. Zo houden swingers vaak hun seksleven geheim voor hun gezin. Voor polyamorie kan dat anders liggen, afhankelijk van hoe je dat vormgeeft. Als een partner regelmatig over de vloer komt, of als je zelf vaak weg bent, kan het belangrijk voelen om daar rekenschap over te geven. Kijk daarbij vooral naar wat belangrijk is voor je kinderen. Misschien heb je zelf de behoefte om je nieuwe geluk van de daken te schreeuwen, maar laat leidend zijn wat nodig en helpend is voor hen. Kinderen zitten niet op details te wachten. Het kan ook verstandig zijn om niet meteen bij een nieuwe partner te vertellen hoe de vork in de steel zit, maar even te wachten tot je relatie een beetje stabiel is.

Kinderen groeien even gelukkig op

Om een vooroordeel uit de weg te ruimen: kinderen in een polyamoreuze omgeving groeien even gelukkig op als in een monogaam gezin. De Amerikaanse therapeut en onderzoeker Elisabeth Sheff heeft hier veel onderzoek naar gedaan (zie haar boeken onder aan dit artikel). Dertig jaar lang heeft ze polyamoreuze gezinnen en hun kinderen gevolgd en geïnterviewd. Haar conclusie is dat het opgroeien in een polyamoreuze omgeving geen negatief effect heeft op kinderen. De vergelijking dringt zich op met samengestelde gezinnen na scheiding en met LHBT+ gezinnen. Het blijkt veel belangrijker hoe respectvol en liefdevol ouders met elkaar omgaan en met andere partners, dan hoe de precieze gezinssamenstelling is.

Kleine kinderen vinden normaal wat jij normaal vindt

Kleine kinderen vinden het vaak helemaal niet raar als papa of mama nog een vriend of vriendin heeft. Zij hebben zelf immers ook meerdere vriendjes en vriendinnetjes, dus waarom hun ouders niet? Met seks zijn ze nog niet bezig en daar hoef je ze ook niet mee lastig te vallen. Voor hen is het daarom vaak niet gek als een vriend of vriendin blijft ‘logeren’ of dat één van hun ouders uit logeren gaat. Wat iets oudere kinderen het meest zorgen kan baren is of hun ouders wel bij elkaar blijven. Als jij en je partner dat allebei volmondig kunnen beamen, is voor hen de kou meestal wel uit de lucht. Hoe normaler en meer ontspannen jij er mee omgaat, hoe normaler het voor je kinderen is.

Oordelen uit de omgeving

Misschien maak je je druk over het oordeel van je omgeving, zoals de grootouders of praatjes op het schoolplein. Meestal komen oordelen van grootouders voort uit bezorgdheid. Die vinden niets belangrijker dan dat het goed gaat met hun kinderen en kleinkinderen. Maken je (schoon-)ouders zich zorgen over jouw geluk, dan kun je ze vaak geruststellen door uit te leggen waarom nonmonogaam leven voor jou belangrijk is, waarom jou dat gelukkiger maakt en waarom dat uiteindelijk ook je kinderen ten goede komt. Je kunt ze ook verwijzen naar het werk van Elisabeth Sheff.

Misschien ben je bang dat je kinderen gepest gaan worden op school. Helemaal uitsluiten dat er op het schoolplein opmerkingen over jou en je liefdesleven gemaakt worden, kun je natuurlijk niet. Bedenk dan dat sowieso alles dat anders is dan ‘normaal’, en de keuzes die je daarin maakt, aanleiding kunnen geven voor commentaar. Dat kan gaan over smartphones, kleren, wel of niet laat naar bed, wel of niet naar een programma kijken. Als ouder heb je de taak om jouw kinderen op te voeden tot zelfstandig denkende wezens, die hun eigen keuzes kunnen maken, soms tegen de stroom in. Met jouw keuzes over jouw liefdesleven en hoe jij daar voor gaat stáán, kun je een voorbeeld voor je kind zijn.

De praktijk leert dat hoe minder jij je laat leiden door oordelen van anderen, hoe vanzelfsprekender en gemakkelijker het is voor je kinderen.

Pubers – de onvoorspelbare groep

Pubers zijn net hun eigen seksualiteit aan het ontdekken. Ze worden er zich dan ook bewust dat hun ouders een seksleven hebben en dat is juist niét iets waar ze mee geconfronteerd willen worden. En als hun ouders dan ook nog eens iets ‘raars’ doen, anders dan anderen, is dat nog een extra reden om zich tegen je af te zetten. Makkelijk is dat soms niet. Het kan ook zijn dat ze bang zijn voor ontregeling van de veilige haven van het gezin. Bedenk dat het bij het ontwikkelingsproces van pubers hoort om zich los te maken van hun ouders en dat dat soms met veel verbaal vertoon gepaard gaat. Ook hier kun je ze indirect helpen door zelf het voorbeeld te geven en te staan voor je keuzes en daar zorgvuldig mee om te gaan.

Het kan ook juist reuze meevallen. Pubers krijgen tegenwoordig echt wel mee dat er verschillende relatievormen bestaan waaruit je vrij kunt kiezen. Het is voor hen ook veel gewoner dan vroeger om een tijdje meerdere dates tegelijkertijd te hebben. Misschien ben je ze wel tot voorbeeld, zodat ze later zelf vrij hun relatievorm kunnen kiezen.

Volwassen kinderen

Als je kinderen volwassen zijn en het huis uit gaan, treedt voor jezelf weer een tijdperk van vrijheid aan. Er is minder praktische noodzaak om hen in te lichten, maar vaak wil je dat toch wel. Meestal geeft dat weinig discussie omdat je kinderen inmiddels hun eigen weg gevonden hebben en zich niet meer afhankelijk van jou voelen. Als het een enkele keer toch slecht valt, heeft dat vaak te maken met een eerder trauma, zoals een slecht verlopen scheiding. Ga daarover dan in gesprek, en zoek daar eventueel hulp bij.

Samengevat: sta rustig en zeker achter je keuze en wees er ontspannen over.

Eigenlijk komt al het bovenstaande er op neer dat je je kind het beste helpt door rustig en zeker achter je keuze te staan en er zo ontspannen mogelijk over te doen, tegenover hen, tegenover je partners en tegenover de omgeving.

Openen van je relatie = werk aan de winkel, en wel aan vier winkels tegelijk

Joost Horsten, 1 mei 2021 Reageer

Het openen van je relatie is een vaak hele klus. Emoties gieren in het rond en vermeende zekerheden vallen weg. De één wil sneller, de ander juist niet. Het kost nogal wat om dat in goede banen te leiden. Er is veel werk aan de winkel. In die hectiek is het makkelijk om te vergeten dat je samen aan maar liefst vier winkels tegelijk moet werken. In een paar artikelen verspreid over deze site reik ik reddingslijntjes aan voor deelstukken van dit proces. In dit artikel probeer ik daarvan de rode draad te spinnen en je verder wegwijs te maken.

Vier kwaliteiten voor polyamorie en open relaties

In elke relatie, monogaam en nonmonogaam, speelt op één of andere manier de spanning tussen stabiliteit en dynamiek. Aan het begin van een relatie is alles nieuw en dynamisch. Veel is dan nog onzeker. Over tijd groeit de verbinding en de stabiliteit. Meer dan in monogame relaties speelt in nonmonogame relaties de dimensie: “Wat doen we samen en wat doen we apart?”. Natuurlijk doen monogame partners ook van alles los van elkaar, maar intimiteit, en zeker seks, is beperkt tot ‘samen’. Nonmonogame partners laten elkaar meer ruimte.

In een simpel schema kun je vier relatieaspecten onderscheiden: passie, verbinding, autonomie en vrijheid. Hoe beter deze in balans zijn, hoe duurzaam en vervullender je nonmonogame relatie is. Al deze vier aspecten vragen tegelijk aandacht. En elk aspect vraagt weer om een eigen aanpak en persoonlijke kwaliteiten.

Verbinding – bouw aan vertrouwen en veiligheid

Een monogame relatie geeft een gevoel van veiligheid. In je hoofd besef je ook wel dat dat een schijnzekerheid is, maar het is in ieder geval overzichtelijker en duidelijker dan een nonmonogame relatie. De vertrouwde, veilige basis lijkt onder je voeten weggevallen wanneer je je relatie opent. Misschien is er in de aanloop naar je gesprek hierover nog iets stiekem gebeurd. Dan heeft ook je onderlinge vertrouwen een knauw gekregen.

Hoe de toekomst er ook uit gaat zien, het gevoel van verbinding zoals dat geweest is in je relatie, zal een ander gezicht krijgen. Zeker niet per se minder, wel anders. Hoe dan ook, het is belangrijk om samen opnieuw te kijken naar wat veiligheid en vertrouwen voor jullie betekent en hoe je dat opnieuw, wellicht op een dieper niveau, vormgeeft. Hier vind je daarover een paar verschillende perspectieven.

Passie – hang ook thuis de slingers op

Het is heerlijk als nieuwe vlinders fladderen in je buik. Een bonk nieuwe energie komt vrij, je voelt je jaren jonger. Wat is het dan verleidelijk om al je tijd en energie te steken in een nieuwe relatie! Maar hoeveel oog houd je voor je bestaande partner? Als je niet uitkijkt: te weinig. Een cliënt verzuchtte: “Ik gun mijn partner best ruimte, maar nu is het feest buiten de deur en zit ik met de vuile sokken.” Dan kan jaloezie gemakkelijk haar vele groene koppen laat zien en het draagvlak voor een open relatie ondermijnen. Je bestaande relatie vraagt niet alleen om noodzakelijk onderhoud, maar ook om nieuwe investeringen. Zorg dat je ook thuis de slingers ophangt en nieuwe energie in je relatie blaast. Hier lees je daar wat meer over.

Autonomie – leer omgaan met de ongemakken

Een open relatie kan heel fijn zijn, maar komt ook vaak met ongemakkelijke emoties. Je kunt minder terugvallen op de vanzelfsprekende veiligheid van je partner. Je wordt uitgedaagd om meer op eigen benen te staan. Bijvoorbeeld, als je aanziet dat je partner meer vrijheid wil, kan het groene monster Jaloezie de kop opsteken. Dat is nooit leuk; je kunt er wel mee leren omgaan. Hier vind je meer over wat jaloezie is en hier en hier handreikingen om daar makkelijker mee om te gaan.

Als jíj juist harder wilt lopen dan je partner, kan dat ook heel vervelend zijn. Misschien ben je verliefd en gieren de hormonen door je lijf. Dan valt het zwaar om je in te moeten houden. Misschien merkwaardig, maar dat proces en hoe je daar mee omgaat, is op een diepere laag niet zo heel veel anders dan de jaloezie van je partner. Hier lees je daar wat meer over.

Hoe beter je je eigen lastige emoties begrijpt én die van je partner, hoe beter je met elkaar kunt meevoelen, hoe sterker je autonomie wordt en hoe makkelijker je samen tot een weg komt die voor allebei werkt.

Vrijheid – omgaan met de ruimte

Hét grote verschil tussen monogame en nonmonogame relaties is hoe vrij je elkaar laat om intimiteit te delen met anderen. Het kan ontzettend bevrijdend zijn om knellende banden te laten vieren. Geniet daar vooral van! Er schuilen ook adders onder het gras. Waar gaat voor jou vrijheid over in vrijblijvendheid? Gaat het eigenlijk over een verslaving aan steeds nieuwe prikkels? In hoeverre is je behoefte aan vrijheid eigenlijk een vlucht, het ontsnappen uit een situatie die je niet aanpakt? Bijvoorbeeld weg van een relatie die niet goed werkt, of een persoonlijke uitdaging? Zelfkennis en zelfbeheersing zijn een groot goed hier, zodat je dié vrijheid nastreeft die je daadwerkelijk duurzaam gelukkig maakt. Dit artikel gaat hier nog wat verder op in.

Vrijheid gaat natuurlijk niet alleen over intimiteit. Doordat jij en je partner losser en zelfstandiger tegenover elkaar staan, openen zich veel meer mogelijkheden voor ontplooïng en persoonlijke groei. Het wordt minder vanzelfsprekend dat je alles samen doet en je krijgt meer tijd en ruimte om te doen wat voor jóu past. Misschien wil je nieuwe vrienden maken, een nieuwe hobby starten, alleen op reis of ruimte nemen voor persoonlijke ontwikkeling. Misschien heeft één van jullie minder behoefte aan intiem contact met anderen, maar wel aan andere ruimte. Het (nog meer) ervaren van dit soort vrijheid is soms een onverwacht maar zeer welkom gevolg van een nonmonogame relatie.

Stap voor stap

Je relatie openen is ingrijpend. Dát het jezelf en je relatie verandert is zeker, maar hóe precies is niet te voorspellen. Je begeeft je op onbekend terrein met slecht zicht. En dan moet je ook nog eens aan vier aspecten tegelijk werken. Grote stappen ineens maken het risico dat je elkaar onderweg ergens kwijt raakt een stuk groter. Een serie van kleine stappen geven je de kans het terrein te verkennen terwijl je met elkaar in verbinding blijft, steeds kunt bijsturen en het tempo aan kunt passen. Maak daarom steeds concrete afspraken voor een korte, te overziene periode. In dit artikel werk ik dat iets verder uit.

Een mooie ontdekkingsreis!

Omgaan met oordelen

Joost Horsten, 30 april 2021 Reageer

Oké, je hebt voor jezelf de stap gezet dat je nonmonogaam wilt leven en je partner(s) wil(len) dat ook. Maar dan is er de omgeving die daar ook iets van vindt en daar maak je je misschien druk over. Een paar handvatten om daar mee om te gaan.

Jij bepaalt wat je vertelt en aan wie

Allereerst ben je natuurlijk helemaal niet verplicht om iemand iets te vertellen als je dat niet wilt. Met wie jij omgaat en seks hebt, is een privé-zaak. Als de levens van jou en je partners wat meer gaan integreren, dan ligt dat iets anders. Dan nog is het jouw zaak wat je vertelt.

Het is jouw keuze, je doet niemand kwaad

Immers, dit is jouw keuze. Zolang jij zorgvuldig omgaat met je naasten, doe je niemand kwaad. Elkaar liefhebben is misschien wel het mooiste dat een mens kan doen. Wanneer je dit integer doet, lijdt niemand daar schade door. Je hoeft aan niemand verantwoording af te leggen.

Seks en relaties zijn voor iedereen kwetsbare onderwerpen

Maar waarom vindt toch iedereen er iets van? Simpelweg omdat seks en relaties voor iedereen kwetsbare onderwerpen zijn. Je staat letterlijk en figuurlijk naakt tegenover elkaar. Je kunt je nergens achter verschuilen. Kwetsbaar tot in het diepst van je ziel. Om die kwetsbaarheid te beschermen hebben we met z’n allen normen, regels en taboes bedacht. Sommigen waren ooit praktisch en zinvol, met name als het ging over erfrecht van landerijen en andere bezittingen. De meeste normen, regels en taboes hebben als doel ons voor emotionele kwetsuren te behoeden. Want kwetsuren, of angst daarvoor, of de angst om een ander te kwetsen, kent iedereen wel. Seks gaat over aantrekking maar ook over afstoting. Dat komt heel dichtbij. En wie fantaseert er niet eens over seks met iemand anders? Eén op de drie mensen gaat daadwerkelijk ooit vreemd. Velen worden verliefd op een ander. Vrienden, of nog pijnlijker, ouders zijn ooit gescheiden. Gezinnen worden gespleten. Iedereen kent op één of andere manier moeite en pijn die samengaat met seks en relaties. Verlangens, verleidingen en angsten kunnen daarom beter bedekt blijven.

Jij bent een projectiescherm voor angst en verdriet van de ander

En dan kom jij, met jouw verhaal. Jij gaat het anders doen. Jij gaat daadwerkelijk iets doen met je verlangen en trotseert je angst. Dat raakt onvermijdelijk de ander. Diens verlangens, verleidingen en angst worden aangeraakt en niet zo’n beetje ook. Jij gaat roeren in wat bij hen altijd zorgvuldig bedekt is gebleven. Hun doos van Pandora gaat open; angst en verdriet stromen eruit. Dat kan enorm heftig en pijnlijk zijn. Een oordeel uitspreken is dan vaak de makkelijkste weg. De ander projecteert zijn angst en verdriet op jou in de vorm een oordeel. “Jij bent fout bezig, want je roept mijn pijn op” is dan de onbewuste boodschap. Daarmee is dus hun oordeel het gevolg van hún angst of verdriet, en gaat niét over jou.

“Goh, hoe speelt dit nu voor jou?”

Wetende dat de ander in diens oordeel emoties op jou projecteert, is een probaat middel tegen commentaar de vraag: “Goh, ik zie dat dit je raakt. Hoe speelt dit onderwerp voor jou?”. Deze vraag heeft al vaak mooie gesprekken geopend! Dan blijkt meteen dat dit op één of andere manier óók speelt voor de ander. Misschien is die, of diens partner, of diens ouder zelf ooit vreemdgegaan of verliefd geweest. Misschien is er een onvervuld verlangen of nieuwsgierigheid. Jij voelt je niet meer aangevallen. De ander voelt zich gezien, uitgenodigd om zelf naar binnen te gaan, zich vragen te stellen die misschien nooit gesteld zijn en te gaan vertellen. Het oordeel valt dan weg en maakt plaats om oude pijn te gaan onderzoeken en verzachten.

En de kinderen dan?

Meestal komen oordelen van (schoon-)ouders voort uit bezorgdheid. Die vinden niets belangrijker dan dat het goed gaat met hun kinderen en kleinkinderen. Maken je (schoon-)ouders zich zorgen over jouw geluk, dan kun je ze vaak geruststellen door uit te leggen waarom nonmonogaam leven voor jou belangrijk is en waarom jou dat gelukkiger maakt. Voor je kinderen, hun kleinkinderen, ligt dat subtieler. Tegen het verwijt “Wat doe je je kinderen aan?” is het lastiger om je te verweren. Hierbij heb je gelukkig steun aan het werk van Elisabeth Scheff, een Amerikaanse psycholoog. Haar onderzoek toont aan dat kinderen in polyamoreuze families net zo gezond en gelukkig opgroeien als in traditionele, monogame families. Het blijkt veel belangrijker hoe respectvol en liefdevol ouders met elkaar omgaan, dan hoe de precieze gezinssamenstelling is.

Misschien ben je bang dat je kinderen gepest gaan worden op school. Helemaal uitsluiten kun je natuurlijk niet dat er op het schoolplein opmerkingen over jou en je liefdesleven gemaakt worden. Bedenk dan, dat sowieso alles dat anders is dan ‘normaal’ en alle keuzes die je maakt als ouder, aanleiding kunnen zijn voor commentaar. Dat kan gaan over smartphones, kleren, wel of niet laat naar bed, wel of niet naar een programma kijken. Als ouder heb je de taak om jouw kinderen op te voeden tot zelfstandig denkende wezens, die hun eigen keuzes kunnen maken, soms tegen de stroom in. Met jouw keuzes over jouw liefdesleven en hoe jij daar voor gaat stáán, kun je een voorbeeld voor je kind zijn.

De praktijk leert dat, hoe normaler jij zelf omgaat met jouw liefdesleven, hoe minder jij je laat leiden door oordelen van anderen, hoe vanzelfsprekender en gemakkelijker het is voor je kinderen.

Het waait ook weer over, het wordt vanzelf normaal

Als troost: andersoortige relaties zijn allang gemeengoed geworden. Ooit was scheiden taboe en regende het oordelen als je dat wel deed. Nu gebeurt dat in 40% van de relaties en zijn gemengde gezinnen gemeengoed. Niemand die er nog van opkijkt. Hetzelfde is nu aan het gebeuren met LHBTI gezinnen. Het wordt steeds gewoner dat kinderen twee moeders en een vader hebben, of twee vaders en twee moeders, of een variatie daarop. Mijn eigen inschatting is dat polyamorie nu staat waar de homo-beweging 20-30 jaar geleden stond. De emancipatie is al begonnen. Wat eerst ‘anders’ is, wordt vanzelf ‘normaal’. Nú openlijk nonmonogaam leven bereidt de weg voor anderen, voor wie het later een makkelijker keuze wordt.

Een proeve in autonomie

Tenslotte: het kan helpen om hier nog wat zelfonderzoek op te doen en lering uit te trekken. Welk antwoord vind je als je in de spiegel kijkt? “Wat maakt eigenlijk dat ik het oordeel van een ander hierover zo belangrijk vind?”. Dat gaat vast terug naar oude patronen en pijnen die nu opnieuw worden aangeraakt. Misschien kun je dit aangrijpen om je autonomie verder te versterken. Dat kan nooit kwaad.